“Pan Wołodyjowski” to idealne zwieńczenie trylogii Sienkiewicza. Jest rok 1668. Michał Wołodyjowski porzucił służbę rycerską i postanowił wstąpić do kamedułów. Rozpacz po śmierci narzeczonej, Anusi, przywiodła go do zamiaru zostania zakonnikiem. Na wieść o zamiarach Wołodyjowskiego, jego przyjaciele: Skrzetuski, Kmicic oraz Zagłoba postanawiają go ratować. Zagłoba podstępnie nakłania Wołodyjowskiego do wyjścia z klasztoru, do którego już nie powróci. Granice Rzeczpospolitej są zagrożone przez Turków. Na polecenie Sobieskiego, zbiera się całe rycerstwo. Życie osobiste bohatera nareszcie zaczyna się układać. Spotyka Barbarę Jeziorkowską, którą decyduje się poślubić. Toczą szczęśliwe i spokojne życie w Chreptiowie. Wołodyjowski razem z Ketlingiem wyrusza bronić granicznej twierdzy. Oboje ślubują, że nie opuszczą Kamieńca Podolskiego. W krytycznym momencie decydują się wysadzić zamek. Sienkiewicz w tej książce rysuje przed Czytelnikiem rycerza idealnego, który jest wzorem do naśladowania. Charakteryzuje się nieustanną mądrością, z drugiej strony też pewną dawką naiwności. Choć wielu krytyków zarzucało Sienkiewiczowi zmienienie dziejów historycznych, to należy pamiętać, że taki zabieg nie jest wadą. “Wołodyjowski” to przede wszystkim źródło doskonałej rozrywki. To dzieło spisane ku pokrzepieniu serc. Henryk Sienkiewicz to bez wątpienia jeden z najwybitniejszych i najbardziej zasłużonych polskich pisarzy doby pozytywizmu. Nasz rodzimy nowelista, publicysta i powieściopisarz został uhonorowany Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury za całokształt twórczości.