SOWA OPAC : BPG Tarnowo Podgórne

56859

Book

In basket

rate

Podkrzywdzie / Andrzej Muszyński. - Kraków : Wydawnictwo literackie, 2015. - 186 s. ; 21 cm.

Author

Muszyński Andrzej.

Form of Work

Proza

Demographic Group

Literatura polska

Genre/Form

Powieść

zob. w.bibliotece.pl

Availability:

Wypożyczalnia Tarnowo Podgórne

There are copies available to loan: sygn. 821.162.1-3 (1 egz.)

Wypożyczalnia Przeźmierowo

There are copies available to loan: sygn. 821.162.1-3 (1 egz.)

Notes:

Summary, etc.

Streszczenie: Gdzieś w Lasach Błędowskich, między rzeką Białą a Zamczyskami, w okolicach Pustyni Błędowskiej jest miejsce nazywane Podkrzywdziem. Zna je pewien mężczyzna — wytrawny bimbrownik i grzybiarz, ostatni w okolicy człowiek, który wita każdy wschód słońca ukłonem, zrzucając czapkę z głowy. Nikt inny tam nie dotarł i nie odkrył tajemnicy. Ani przybyły z miasta Strójkowy, który ustanowił tutaj nowe prawo. Ani wnuk mężczyzny, śledzący go, gdy ten w pochmurne dni ukradkiem wychodzi z domu. Dziadek wpada w chandrę, izoluje się od żony i wnuka. Żyje we własnym świecie, podporządkowany ekscentrycznym rytuałom. Jest odporny na przywiezione z dalekiego świata teorie Stójkowego. Z jego Diariusza Dni Słonecznych, który skrupulatnie prowadzi, wynika, że zbliża się era ciemności... Co skrywa dziadek? Wnuk wie, że odkrycie prawdy o Podkrzywdziu jest drogą do poznania czegoś więcej, czegoś, co trapi wielu ludzi, także oczytanego w księgach Stójkowego.

Reviews:

„Podkrzywdzie” to piękna powieść opisująca świat minionej wsi, opartej na ludowej mądrości i wiedzy, zabobonnych porzekadłach, cnocie prawdy, hartu ducha i znoju pracy. To powieść, która jest współczesną wersją „Chłopów”, pożenionych z realizmem magicznym reprezentowanym przez iberoamerykańskich prozaików. Literatura mocno przywiązana do ziemi, z której wyrasta. Rekonstruuje język, tradycje i obyczaje, gdzie obok nagich i surowych faktów, (...) występuje wiele magicznych porządków, mających zaklinać i zjednywać zainteresowanym rzeczywistość. Atutem powieści Muszyńskiego jest niezwykle gwałtowny język, bardzo sensualny i porywczy. Rzecz czyta się znakomicie, a zmieniający się cykl pór roku jest jak klamra każdego rozdziału. „Świat rozklejał nam się w oczach – jak w uskoku tektonicznym zdawały się osuwać zręby drzew, dachów i stodół, tonąc w mydlinach nieba”.
W świat powieści wchodzimy za sprawą wnuka, opisującego swoją codzienność w Lasach Błędowskich, gdzie, wraz z dziadkiem – w którym „zamieszkało” coś złego, jakaś blaga – i babcią, żyją swoim rytmem na gospodarstwie. Wraz z narratorem snujemy się po lasach, sadach, wreszcie tropimy dziadka (opisy jego pijackich wybryków to arcydzieło powieściowego realizmu!), umykającego nie wiadomo gdzie (ta zagadka niezwykle trapi wnuka) małomównego, mającego skłonności do chandry, pędzącego bimber i oddającego się zwyczajnym zajęciom na roli: oporządzaniu i sprawianiu zwierząt (sporo tu znajdziemy takich opisów), grzybobraniu, codzienności w kontekście przypadających pór roku. Pojawiająca się na kartach powieści galeria postaci to zbiór oryginałów przeróżnej maści, które z miejsca darzymy sympatią. Na przykład taki Stójkowy: „Wcześniej tkwił długo na widnokręgu jak zapałka wbita w piach, znacząc jego kres”. „Przychodził często w błękitne, bezwietrzne dni, gdy myśli, jak opadające kwiaty lipy układają się nieruchomo na pniu”.
To powieść o potrzebie nadawania sensu nawet najbardziej chaotycznej i rozpadającej się na nieprzystające do siebie części rzeczywistości. O tajemnicach, które skrywane przez każdego z nas, zaczynają dotkliwie boleć. O szacunku wobec tradycji, bez której świat potykałby się o własne pomylone cienie. O tym, że czas indywidualnie znajduje w życiu każdego z nas, i nikt nie wie. O tym, że w każdym z nas walczą dwie siły, racja i pasja, i w zależności, która bierze górę, albo się w życiu budujemy, albo wypalamy.